Chantal (34) is chatvrijwilliger bij de Luisterlijn. Ze ontmoet daar een andere doelgroep dan bij het bellen, maar ook de thema’s die ter sprake komen verschillen van de telefoongesprekken. “Je hoort geen stem, maar de connectie is er niet minder door.”
“Een gesprek voeren lijkt misschien iets kleins, maar ruimte creëren voor mensen heeft een enorme toegevoegde waarde. Je kunt voor veel mensen van grote betekenis zijn. Dus toen ik op de vrijwilligersvacaturebank de Luisterlijn zag staan, dacht ik meteen: dat lijkt me mooi werk. Ik doe dit niet voor mezelf, of omdat ik per se dienstbaar wil zijn. Ik wil graag gewoon een veilige ruimte scheppen waarin iemand zijn verhaal kwijt kan, zonder verwachtingen en zonder oordeel. Zodat iemand aan het eind van het gesprek denkt: hé wat fijn, hier kan ik even mee verder.
Na haar pensionering wilde Anneke (72) blijven doen waar ze van geniet: omgaan met mensen. Ze vond haar plek als vrijwilliger bij de Luisterlijn, waar ze nu wekelijks goede gesprekken heeft met de meest uiteenlopende mensen. “Soms bedank ik de beller voor het mooie gesprek.”
“Door de Luisterlijn ben ik breed maatschappelijk betrokken gebleven. Ik kom met mensen in contact die ik in mijn dagelijks leven niet snel zou ontmoeten. De verschillende invalshoeken van waaruit gesproken of gedacht wordt blijven me boeien en verwonderen. Het is fascinerend hoe verschillende je tegen zaken kunt aankijken. De gesprekken die ik voer voor de Luisterlijn ervaar ik dan ook als een grote verrijking.