“Ik schep een veilige ruimte waarin iemand zijn verhaal kwijt kan”

“Een gesprek voeren lijkt misschien iets kleins, maar ruimte creëren voor mensen heeft een enorme toegevoegde waarde. Je kunt voor veel mensen van grote betekenis zijn. Dus toen ik op de vrijwilligersvacaturebank de Luisterlijn zag staan, dacht ik meteen: dat lijkt me mooi werk. Ik doe dit niet voor mezelf, of omdat ik per se dienstbaar wil zijn. Ik wil graag gewoon een veilige ruimte scheppen waarin iemand zijn verhaal kwijt kan, zonder verwachtingen en zonder oordeel. Zodat iemand aan het eind van het gesprek denkt: hé wat fijn, hier kan ik even mee verder.

Gesprekken in de nacht
Ik ben twee jaar geleden gestart aan de telefoonlijn en doe ook iedere maand een nachtdienst. De wereld gaat dan even in rust, er is geen afleiding en mensen gaan liggen piekeren in bed. Mensen willen juist hun diepste gevoelens delen en daar geef ik ruimte voor, door vragen te stellen.

Luisteren zonder oordeel
Je leert als vrijwilliger om oordeelloos en zonder verwachtingen te luisteren. Iedereen heeft altijd meteen gedachten over wat je hoort of ziet, dat is ook menselijk. De kunst is om die te parkeren en je open te stellen. Mijn oordelen en gedachten zet ik bewust opzij, want die zijn niet belangrijk; het gaat om de ander. In plaats daarvan maak ik ruimte om nieuwsgierig te zijn: wat maakt dat de ander dit zo voelt of doet?

Eenzaam in de zomer
Voorheen was ik dus bel-vrijwilliger, maar inmiddels ben ik overgestapt op de Luisterlijn-chat en ik merk dat dat goed bij me past. Je hoort geen stem, maar de connectie is er niet minder door. De gesprekken gaan wat langzamer, je hebt iets meer tijd om even na te denken, dat vind ik prettig. De mensen die je in de chat ontmoet, zijn met 20 of 30 jaar een iets jongere doelgroep dan aan de telefoon. Er komen ook andere onderwerpen aan bod: mensen die met hun identiteit worstelen en bijvoorbeeld niet naar buiten durven komen met het feit dat ze transgender zijn. Ook eenzaamheid is een groot thema onder jongeren. In de vakantie zitten ze alleen thuis terwijl iedereen weg is en dan is er veel om over te piekeren. Ze ervaren prestatiedruk vanuit de maatschappij en social media en er is woningnood. Het is ook véél allemaal. Hun familie en vrienden willen ze daarmee niet belasten, want die hebben het allemaal druk. Heel schrijnend dat je je verhaal bij niemand kwijt kunt.

Breder perspectief
Ik ervaar al die gesprekken als heel leerzaam. Je krijgt een breder beeld van wat er in de samenleving speelt. Iedereen kijkt altijd door zijn eigen koker; je bent gelukkig en kent de andere kant niet. Of je denkt dat alles je altijd tegenzit tot je hoort dat anderen door een dieper dal gaan. Dat besef zet de zaken in perspectief.”