Ear-openers

Recent vond een gesprek plaats met Bram van Boxtel, humanist en filosoof, die promoveert op het begrip resonantie, naar de theorie van de Duitse socioloog Hartmut Rosa. Zijn betoog over hoe bijzonder het fenomeen luisteren is, verdient volgens ons meer aandacht.

“Wat gebeurt er als er geluisterd wordt? Waar bevindt iemand zich wanneer de oren worden gespitst?" Het zijn vragen die niet snel gesteld worden. Omdat we zo gewend zijn aan onze zintuigen, lijken ze vanzelfsprekend. Maar in het stilstaan bij deze vanzelfsprekendheden, betoogt Hartmut Rosa, leren we iets fundamenteels over onze wereld.

Iedere straat heeft zo’n plek waar mensen even blijven hangen, vertelt Cindy Hempenius, trainer bij de Luisterlijn. In mijn straat is dat een tuinhekje tegenover mijn huis, waar een vrouw met een grote lach en een open hart dagelijks verbinding brengt tussen buurtbewoners.

In deze ear-opener deelt Cindy haar persoonlijke ervaring en laat zien hoe kleine momenten van aandacht een groot verschil kunnen maken.

We maken het allemaal weleens mee. Je vertelt over wat je bezighoudt, hebt meegemaakt of hoe je je voelt en de ander reageert met ‘O, dat heb ik ook meegemaakt’, ‘O, dat herken ik ook’, etc. Vervolgens neemt de ander het gesprek over en krijg je niet de kans om verder te vertellen. Andersom gebeurt dit vast ook. En dat is niet zo gek, want we praten het liefst over onszelf.

“Het gaat niet goed met me, het is echt mis. Ik ben erg ziek en word niet meer beter. Morgen ga ik.”
“Ik zou je graag nog even willen zien, kunnen we even videobellen?”
“Nee, dat gaat niet meer lukken, ik kan dat niet meer aan.”

En zo heb ik het laatste gesprek met een dierbare. Ik zit in Italië en kan niet naar huis. Ik zou haar zo graag nog even zien, haar nog even vasthouden, haar gedag zeggen, maar het kan niet. Na vijf minuten hangen we op met: ‘het ga je goed, wie weet zien we elkaar nog ergens….’ Ik zou er zo graag nog even zijn, maar het kan niet. Ik hang op en staar een tijdje voor me uit en voel de tranen over mijn wangen rollen. Ik voel me machteloos.