Vijf vragen aan Ans, 66 jaar, vrijwilliger

'Ik ga altijd in een gesprek op zoek naar de laag eronder. En als het lukt om iemand zo ver te krijgen zich te openen dan komt er lucht.'

Sensoor is dag en nacht bereikbaar voor een luisterend oor en echte aandacht. Dankzij de inzet van ruim 900 goed getrainde vrijwilligers. Wat bezielt hen? Iedere maand stellen wij vijf dezelfde vragen aan een vrijwilliger.

Naam: Ans
Leeftijd: 66 jaar 
Vrijwilliger sinds: 2013

Vanwege de anonimiteit van onze dienst, geven we niet teveel persoonlijke informatie over de vrijwilliger. {slide=Waarom ben je vrijwilligerswerk voor Sensoor gaan doen?|closed} Ik wilde graag iets doen met mijn achtergrond in de communicatie. Een vaag woord maar zo belangrijk. Als er iets misgaat in de communicatie, plant je eigenlijk een zaadje voor conflicten. De kwaliteit van leven hangt mede ook af van communicatie vind ik. Het gaat feitelijk om samen praten, iets wat je samen doet. {slide=Wat kan jij hier voor mensen betekenen?} In feite kom ik even met een kopje koffie naast iemand zitten, als een buurvrouw waar je even binnenwandelt maar dan per telefoon. Zo ervaar ik dat. Ik stel met niet op als therapeut of hulpverlener. Je gebruikt natuurlijk wel wie je bent, maar je luistert naar een verhaal. Ongeacht wat er komt.

Ik ga altijd in een gesprek op zoek naar de laag eronder. En als het lukt om iemand zo ver te krijgen zich te openen dan komt er lucht. Dat kan ook zijn als iemand heel boos is en in eerste instantie alleen maar kan schelden. Dat heeft een reden en dat dan schelden op mij dat kan me niet schelen. Als ik de telefoon neerleg dan is het voorbij. Ik ben goed in staat te onderscheiden wat bij mij hoort en wat bij die ander. Ik kan soms wel even last van een gesprek hebben maar dan is er altijd een mentor beschikbaar. Die kan ik altijd bereiken, dat is van heel groot belang. Dan bespreken we even of het gesprek anders had kunnen gaan of niet. Maar ook oppervlakkiger gesprekken zijn goed.

Je weet eigenlijk nooit hoe het verder gaat met iemand die je hebt gesproken. Van nature ben ik nieuwsgierig en betrokken en wil ik weten hoe het verhaal afloopt. Maar dat is mijn verwachtingspatroon en dat gaat over mij en dat doet er niet toe. Het gaat om dat gesprek en meer niet. Omdat er in principe geen vervolggesprek komt, kan ik het makkelijker loslaten. {slide=Wat doet het vrijwilligerswerk met jou?}  Ik doe dit werk niet uit nobel oogpunt, maar doe het voor mezelf. Het geeft me een goed gevoel. Ik deel iets met anderen waar ik genoeg van heb. Ik kies er zelf voor. Je krijgt nare verhalen en gescheld naar je hoofd soms, maar ook vaak leuke dingen. {slide=Welk gesprek is jou het meest bijgebleven?}D’r zijn regelmatig gesprekken die nog even door mijn hoofd blijven gaan. Eén gesprek was heel intens. Ik sprak een moeder die een ondraaglijk geheim met zich meedroeg waar ze zich zo vreselijk schuldig door voelde. Die anonimiteit van Sensoor biedt ruimte, mensen kunnen zich openen en dat geeft echt lucht. Ik hoorde wat er met haar stem gebeurde. Aan het begin van het gesprek kon ze alleen maar huilen, aan het einde hoorde ik haar rustig ademen. Dat was mooi. {slide=Raad je anderen aan om vrijwilligerswerk bij Sensoor te doen? }Als ik eerlijk ben denk ik dat als iedereen dit werk zou doen heel Nederland er beter van wordt. Het luisteren naar elkaar is echt een verrijking van de maatschappij. Je wordt er gelukkiger van. Vrijwilligerswerk is ook goed voor de vrijwilliger. Eigenlijk zou het een soort van verplichte maatschappelijke stage moeten zijn voor iedereen. Je leert er zoveel van.{/slides}

Sensoor zoekt meer luisterhelden. Iets voor jou?
Bekijk hier het filmpje met vier portretten van Sensoorvrijwilligers.